#209/365 Kinderspeelgoedkast

Het is lastig om hoofd en handen vrij te houden om verder te kunnen met het uitzoeken in mijn moeders huis. Het was de bedoeling dat mijn zwager op alle kinderen zou passen. Zodat wij aan het werk kunnen. Maar hij moest plotseling toch weer aan het werk. Een vriendin met een groot hart (en huis) kwam als reddende engel. Alle vier kinderen mochten de hele dag bij haar en haar 4 kinderen komen spelen.

Terwijl mijn zus en ik ons met de moed der vertwijfeling door de massa aan spullen van mijn moeder proberen te worstelen. Het is echt zo zwaar. Goedkope kitsch gaat zonder meer naar de kringloop. Maar er is een hoop spul tussen dat verkocht moet worden. We moeten ons echt gaan verdiepen in antiquiteiten en dergelijke. Maar belangrijk is dat eerst eens de boel verdeeld en ingepakt is. Zodat het huis leeg wordt.

Gistermiddag ging ineens niks meer. Mijn moeders gezondheid leek ineens hard achteruit te gaan. Ze kon zelfs niet meer slikken en stikte zowat in haar eten. Afschuwelijk om te zien. De arts kwam, en het was gelukkig alleen een allergische reactie op de nieuwe bloedverdunner die zij krijgt.

's middags kwam een goede vriendin helpen. Zij komt vandaag ook weer. Dan gaan wij de kledingkast van mijn,moeder tackelen. Zij heeft ongeveer 15 keer zoveel textiel als ik en mijn hele gezin ....vóórdat ik begon met opruimen.... Om een idee te geven ..

Thuis maakt ook de patriarch gebruik van het feit dat de kinderen er even niet zijn. Hij heeft de speelgoedkast opgeruimd.

#209/365 We gaan door!!!!

De laatste weken leken eerder op een terugslag, dan op vooruitgang... In plaats van opgeruimder slipde ons huis dicht met spullen die afkomstig zijn van mijn moeder en mijn schoonmoeder die kleiner c q in een verzorgingstehuis gingen wonen. Veel hoekjes en kastjes heb ik inmiddels nog een keer (en veel sneller) over gedaan. Maar er ligt zoceel nieuw spul, dat ik echt door min blog moet bladeren on mezelf te herinneren dat er al heel veel is gebeurt.

Vlak voor kerst kreeg mijn moeder op nieuw een beroerte. De 4e in 1,5 jaar tijd. Deze keer is er heel veel schade aangericht. Ze kan nu bijna niets meer. Ze herkent mij en mijn zus nog, maar echt gesprekken kunnen wij niet meer voeren. Het is heel naar allemaal.

En al het regelwerk dat mijn zus en ik nu moeten doen. En het huis van mijn moeder leegruimen. Terwijl er ook nog 4 kinderen (mijn zus geeft er ook twee) rondlopen... En helaas woon ik niet bepaald im de hoek, dus er moet ook nig heen en weer gerëisd worden...

Het uitzoeken van de spullen in min ouderlijk huis is zo zwaar: overal kleven herinneringen aan. Je hele leven trekt aan je voorbij.

Ik merk dat het bloggen voor structuur en ritme zorgt. En als ik leuke reacties krijg, dan helpt dat ook enorm. Daarom pak ik het bloggen weer op.

De patriarch is inmiddels doorgegaan en heeft de kinderkamers weer een beurt gegeven.

Hoe overleef je kerst in tijden van crisis... ? 16 geweldige tips...

Van opruimen is hier de laatste tijd niet veel van gekomen. De kinderen waren een paar keer ziek - en dan ook nog allebei tegelijk. (Het schijnt te heersen). Maar met beide dames thuis heb ik hier echt een rien-ne-va-plus... En juist nu heb ik het zo druk.

Maar ik heb wel een paar handvaten hoe ik de kersttijd doorkom zonder enorm te moeten stressen of al te grote uitgaven. En dat wil ik graag met jullie delen:

Zo overleef je de kerst in tijden van crisis! Lees deze 16 tips en ontdek hoe je low-budget, low-stress en low-calorie de kerst doorkomt. 

Volgend weekend komt er weer een beetje lucht om verder op te gaan ruimen. Maar eerst ga ik een paar van bovengenoemde tips in de praktijk brengen, - te beginnen met stevig snoeien in mijn to-do-lijsten...

I'll be back! 

#208/365 ... El is nu natur-El..

Ik heb het over dit project - het stoppen met haren verven. Vlak voor Pasen ben ik ermee begonnen. Of beter gezegd, ben ik ermee gestopt. Even kort samengevat hoe het in z'n werk ging: In het begin heb ik ervoor gekozen om eerst nog een paar keer bij de kappers academie (uitstekend advies!) hightlights te laten zetten, om niet maandenlang met zo'n verschrikkelijke streep te moeten lopen. Dat werkte perfect, totdat ik dacht, dat ook "de-kapper-om-de-hoek" highlights kon zetten (voor een aanzienlijk lagere prijs). Dat met die lagere prijs klopte, maar ik zat wel met een oranje kop. Dat gebeurde toevallig midden in de periode waar de voetbalgekte Nederland beet had, - wat ik op zich wel heel grappig vond. Maar nog grappiger vindt ik het als dat soort grappen zich niet op mijn hoofd afspelen. Dus dat werd opgelost met lowlights, - ook dat werkte perfect, (en ik was weer een ervaring rijker....),

Vervolgens was het idee, dat ik er elke maand 1 cm af zou laten knippen, en dan na 6 knipbeurten helemaal van de laatste geverfde stukken af zou zijn.

Nou, dat proces heb ik ondertussen enorm afgekort, hoor - de kapster (die helemaal ingewijd is in mijn proces) zei de vorige keer, dat het ook in een keer af kon. Na een korte berekening in mijn hoofd, dat ik op die manier minst 70 Euro kon uitsparen knikte ik ja.

En El is nu dus natur-El!

Met het tijdelijke side-effect dat ik nu een heel kort kapsel heb, dat zoooo kort is... nou, zo kort heb ik het sinds vroegste babyjaren niet gehad. Elke keer dat ik langs een spiegel kom, dan schrik ik en ik heb de neiging net als die mevrouw uit de auto-reclame te gaan jengelen "it's so not me". Ik dacht vroeger altijd, dat kort haar makkelijk is. Nou... niet als je krullen hebt, hoor. Hoe korter mijn haar, hoe kleiner de krullen, - en hoe meer mensen aan mij vragen of ik een permanent heb. En dan zeg ik 'nee' - maar ik zie ze denken "ze liegt!"

Tja, en die krullen hebben een eigen leven. Als ik opsta, dan ziet mijn haar in het gunstigste geval eruit als dat van die rare gozer van Seinfeld:

... de gozer rechts dus...

Er moet dus iedere keer "iets aan gedaan" voordat ik uit huis kan. Gelukkig is het mutsenseizoen...  

Maarrre, hoe zit het nu met de kleur? Wat kwam er tevoorschijn? Uitgaande van de hele lichte streep uitgroei, die ik maandelijks weg moest werken, was ik er heilig van overtuigd dat ik voortaan als sneeuwwitje door het leven zou moeten gaan... maar dat valt reuze mee. Waarschijnlijk leek het zo, omdat het contrast met de donkere haarkleur die ik gebruikte zo groot was. Het resultaat valt mij in elk geval reuze mee. Aan de voorkant is het wat grijzer, aan de achterkant bijna de originele kleur. Wie had dat gedacht? Ik vindt het ook wel wat van dat peper-en-zout effect hebben, waarvan ik dacht dat dat voorbehouden was aan mensen die van nature zwart haar hebben/hadden. 

Vandaag kreeg ik toch maar een mooi compliment: dat ik erg doortastend uitzie, zo met dat korte haar. "Maar ik BEN toch niet doortastend" riep ik verbaasd. "Dat ben je wel" kreeg ik te horen. Oh, zou het dan toch beginnen te werken, mijn "year of change"? Nou, ik teken ervoor ☺

#207/365 ... en weer verder

Nee hoor, ik ben niet gestopt, hoor! Het waren effentjes roerige tijden in huize inhaalslag, zodat er wat minder werd opgeruimd - iedere keer een klein beetje, tussen de bedrijven door - , en het bloggen helaas even net teveel voor me was. Maar ik merk wel dat het beter gaat mét bloggen. Nu is dus Sinterklaas goed en wel achter de rug. En aan de bizarre overuren van de Patriarch komt hopelijk binnen zeer kort ook een einde. En we zullen hopen dat dochter 1 + 2 gauw weer helemaal hersteld zijn van de heersende griep (waar vooral dochter twee een knipperlicht-infectie van leek te hebben). Dus er is weer land in zicht en ik roep: we gaaaaan ervoor, we gaan dooooor.

Hier een korte samenvatting van de ongeblogde kastjes van de afgelopen tijd:

- de zomerdekbedden zijn (eindelijk) op zolder (en we kunnen de twee stoelen in de slaapkamer weer gebruiken waarvoor ze bedoeld zijn: onze kleren)

- een hele tas verkleedkleren (die wij alleen in de zomer nodig hebben) zijn op zolder

- een hele doos met oude foto's is uit de woonkamer naar de overloop gegaan

- een mapje op de PC is weer netjes

- mijn diverse inboxen maak ik regelmatig helemaal leeg (!) en mijn nieuw systeem waarbij ik lopende zaken in het mapje lopende zaken stop werkt ook Hooray (- dit is echt een milestone, hoor)

- de papieren (zou eigenlijk in een horror-schrijfletter moeten worden geschreven) heb ik alweer twee keer doorgevlooid, en is nog steeds op "niet-vanzelf-omvallende-stapelhoogte" (dit is al echt heel goed voor mijn doen, ook al zeg ik het zelf ☺)

- ik heb de bijkeuken alweer een aantal keren "getweaked" (en het mag alweer, maar dat even terzijde...)

Dus we gaan er weer vol tegenaan. En ook snel effe kijken hoe het met mijn medestanders gaat...

#206/365 Kinderkunst

Nadat de kids het kinderkunstvak op hadden geruimd, zworven er allerhande kunst dingetjes door het huis, die weliswaar niet meer in dat vak mochten, maar ook zeker niet in de kliko. Daar heb ik ze ondertussen mooi wel gedumpt. Ik vindt het altijd verschrikkelijk om dat achter hun rug om te doen. Maar vlak ervoor sommeerde ik ze (hun?) om mij te helpen opruimen, en ze deelden mij mee dat ze dat absoluut niet van plan zijn. Nou, dat hielp... (-;

Restanten van het Hundertwasserproject op school. 

De be-mozaiekte dakpannen, en een paar volumineuze papier-projecten gingen in het grijze archief. En twee hele grote vellen met Hundertwasser geinspireerde verf-werken gingen ook in de kliko. En daaroverheen heb ik tactisch allerhand andere afval gedrapeerd. Het zal me toch niet gebeuren dat de dames het ontdekken en weer tussen het restafval uitvissen (hebben we alles al gehad...). 

Vooralsnog heb ik ze er nog niet over gehoord.

Wat heb ik verder de afgelopen dagen gedaan?
Ik heb mijn app's doorgespit. Er waren er een aantal die ik nooit gebruik. Dus die heb ik nu weggegooid.
Misschien wel zo slim om dat te doen VOOR dat het mobieltje aangeeft dat ie vol zit.

En ik heb mijn bureau weer netjes gemaakt.

#204/365 Weg met die wol

Deze zak met wol heb ik ooit van iemand gekregen. Een heleboel bolletjes van dezelfde kleur en merk. Maar het is 100 % polyester, en daar kies ik uiteindelijk bijna nooit voor.

En het staat maar op de overloop te staan.... Maar nu geef ik het aan iemand anders, die er volgens mij heel erg blij van wordt (en die geen bezwaar heeft tegen polyester, dat scheelt (-: ).

En ik heb beide stoelen in de kamer leeg gemaakt. Hoera! Daar stonden namelijk nog allemaal schoenendozen vol met producten. Die heb ik nu in de kast gezet, nadat mijn breispullen verhuist zijn naar de slaapkamer.

Er zit weer een grote uitsorteerklus aan te komen: Alle wol en stoffen die boven in de kast zitten... De eerstvolgende keer dat ik in goede wegdoe-vorm ben (dat is als de kinderen ergens logeren zijn EN ik direct daarna iemand met auto ter beschikking heb die de ongeliefde spullen afvoert.)

Nou dan is die zak met wol een goed opwarmertje, toch?

#204/365 Kapotte kleding

Omdat de nieuwe glasvezel aansluiting ons nog steeds parten speelt kan ik momenteel vaak niet internetten... En dan is het lastig bloggen.

Ik heb wel jullie opbeurende en hartverwarmende berichtjes en complimenten gelezen. Hier wordt ik echt blij van. En het geeft me weer moed om door te gaan (- ook al ziet het hier letterlijk uit als een ontplofte fourniturenzaak.. )

Ben momenteel superdruk aan het "bijhouden" van reeds gedane kastjes. En jeetje wat zit daar een tijd in. De gang, aanrecht en bijkeuken zijn weer gedaan. De kinderen geven zelf het kinderkunst-hoekje gedaan. En dat ziet er weer keurig uit. Jammer alleen datniks wegmocht. Alle werkjes die niet in dat vak pasen, staan nu overal in de keuken verspreidt. Tja, het zijn echt kinderen van mij... (-;  Ik ga weer eens wat werkjes op fe foto zetten, dan mag het meestal wel.

Maar toch wordt het tijd dat ik de dames eens aan het werk zet. Ik merk dat ze zich steeds vaker rotvervelen, terwijl ik niet weet wat ik als eerste en als laatste moet doen...

Vandaag ben ik in ieder geval weer eens met de kledingreparatie box (die weer helemaal vol is) aan de gang: dit is een spijkerbroek met ernstige slijtageplekken. Maar niet meer lang (-:

Eigenlijk moet ik weer eens gaan bijhouden hoeveel geld ik hiermee bespaar. Dat heb ik ooit weleens gedaan, en het werkte zeer motiverend...

#203/365 Eindelijk dan: stof ordenen

... zo, ik ben blijkbaar eindelijk klaar met dat uitstellen. Nadat ik er letterlijk weken omheen heb gedraaid, en vooral NIET mijn werkhoek heb opgeruimd, maar wel de bijkeuken heb gedaan, het bureau weer supernetjes heb gemaakt, de papieren berg terug heb gebracht naar normale proporties.... (ja, het is écht waar, het begint op iets van "bijhouden" te lijken...). In de praktijk blijft het heen en weer schuiven allemaal. Mede ook omdat de droger weeeeeer stuk is, en dus ook de was in ons woongebied droogt.

Ik zeg momenteel zo vaak "let niet op de rommel" dat ik onderhand wel een bordje kan ophangen. Zou er een tegeltje van bestaan? Kijk, huiver en je zult mijn wanhoop begrijpen:

zo zag het er dus uit nadat ik alle krijgertjes, georven dingen, etc. had neergepleurd in mijn naaihoek. Links achter in de hoek staat de kast

... kijk deze kast bedoel ik. Hier heb ik al stevig opgeruimd. (Lees: heen en weer geschoven).

Veel leuke stofjes kwamen op de stoel terecht, omdat die direct voor de kast staat waar de stofjes eigenlijk horen, en ik dus heel slecht bij die kast kan. 

....deze stoel bedoel ik. Maar ja, als er geen giga stapel op die stoel ligt kan ik al wel weer wat beter bij die kast...
De mandjes rechts zijn allemaal leeg, misschien maar eens een paar bij de schuur leggen...

Kijk, deze kast, tot mijn verbazing zaten er ook lege dozen tussen en plasticzakken vol met...méér plasticzakken.... dat schiet dan in ieder geval goed op. 

En dan stofjes vouwen, stofjes vouwen... en ook gelijk een klein beetje ordenen op kleur, zo kan ik veel beter zien wat ik heb. In een oogopslag zelfs.

Maar ja... dat neemt allemaal niet weg, dat ik eigenlijk echt een aparte ruimte nodig heb...  

#202/365 Meer knopen en stapelbare dozen

Toen ik de knopenpotjes trots aan de Patriarch liet zien, vond hij het ook meteen een leuke manier van bewaren.

Leuk toch, al die potjes in het raam? Eigenlijk zouden ze aan de zonkant van ons huis moeten staan. Maar daar hebben we jammer genoeg geen vensterbank...

En hij vroeg terloops, of ik ook het hele koekblik vol met knopen al over de potjes had verdeeld.

oeps, vergeten.

Dit koekblik... En nee, die was ik compleet vergeten. Dus nog een keertje dochter 1 erbijgehaald, en we gingen verder. Helaas hebben wij iets teveel knopen voor het potje "bruin". (Ik moet binnenkort weer eens appelmoes op het menu zetten, dan hebben we weer een lege pot, en dan maken we de verdeling lichtbruin en donkerbruin...)

schoenendozen

Ondertussen ben ik bij de plaatselijke schoenenwinkel geweest, en heb om schoenendozen gevraagd. En ja, die hadden ze. Joepie! Ik kwam erachter, dat ik een heleboel dingen in tassen en in open bakken bewaar. En dan is het geen wonder dat ik nooit iets terugvindt. En het is ook nog eens niet handig. Laatst liep er een kind tegen zo'n bak aan, en toen lagen alle spullen op de grond... En nu heb ik bedacht, dat ik deze dingen gewoon  "stapelbaar" wil bewaren.

voila - dit is 

De attente lezer zal het niet ontgaan zijn, dat ik het steeds over die stoffenstapels heb, die nog weggesorteerd moeten worden, en dat dat steeds maar niet gebeurd. Dat klopt, ik stel het namelijk steeds uit. Maar nu ik de knopen, en de "losse tassen-zooi" heb aangepakt, heb ik - soort van - een klein beginnetje met die drama-hoek gemaakt. Met het idee, dat ik dan - morgen of zo - echt aan de slag ga ermee.

To be continued!