Drukdrukdruk. Zo druk, dat ik letterlijk vaak niet weet waar ik moet beginnen. Het loopt ook allemaal niet zo lekker... Zelf ben ik nog lang niet weer fit. En er komt bij dat een aantal klasgenoten een van mijn kinderen het leven zuur maakt. Dus we praten nu heel veel. Plus allemaal gesprekken met school. Een cursus regelen om haar steviger in haar schoenen te laten staan. Ook moet er nog een dyslexietest geregeld worden. En ook dat gaat gepaard met heel veel telefoontjes, papierwerk, en nog meer telefoontjes. En elk telefoontje brengt meer werk met zich mee, in de vorm van formulieren en verwijsbrieven die geregeld moeten worden.
Dat allemaal tussen het brengen en halen door: school, sport, speelafspraken, feestjes, tandarts, muziekles, orthodontist (dat is op de een of andere manier allemaal niet in de buurt...). En natuurlijk al die werkstukken, spreekbeurten en toetsen waarvoor getypt en geleerd moet worden. En nu begrijp ik dat er ook nog een cito-voorbereiding komt, die ook nog thuis gemaakt moet worden. Volgende maand heb ik waarschijnlijk twee beugelkindjes. En de zelfverzekerdheidscursus er nog bij.
En als ik hier thuis om me heen kijk, en de troep zie. En al die dozen die ik nog uit moet zoeken en op Marktplaats zetten... En al die kleefplekken hier in huis... Dan zijn wij nog bezig met een grote verbouwing in het huis van mijn moeder (helemaal niet in de buurt) waar mijn man dagen achter elkaar aan het klussen is. En natuurlijk komt ook hier het nodige regelwerk bij kijken (veel telefoontjes, papierwerk). En dingen die mis gaan: belangrijke brieven die in de post verdwenen zijn zorgen voor vertraging en nog meer telefoontjes en uiteindelijk mocht het hele papierwerk overnieuw.... Grrr.
Ik heb gisteren eens rustig door mijn nieuw notitie-systeem gebladerd. Let op: een fantastisch werkend systeem! Ben sindskort verlost van de eeuwige gele papiertjes! Hierover morgen meer!! Bijkomstigheid van dit systeem is dat ik nu heel veel overzicht heb. Hierdoor wordt zichtbaar dat ik het veeeeeel te druk heb. Het is echt teveel. En de conclusie is, dat ik mijn werk (jahaa, ik werk tussendoor ook nog) heel sterk terug ga schroeven. Eerste prioriteit zijn nu de kinderen. Dan komen de financiën, dan ons huishouden, de verbouwing aansturen, dan stukje bij beetje de dozen.
En ik heb bedacht dat ik de troep nu allemaal uit de woonkamer wil hebben. Het is zo iets van demotiverend om alles steeds in het zicht te hebben... Dan liever alles boven of in de schuur, en af en toe een doos tevoorschijn halen en die wegwerken... to be continued.
Voor nu heb ik in ieder geval alvast een kleine verbetering doorgevoerd: Deken kussen en knuffel zijn weer terug naar hun eigen plek. In de witte bak zitten oude spijkerbroeken die ik nog moet "slachten" (lees: leuke details uitknippen). Die zit weer in de naaihoek. De naaimachine moet ik nog uitproberen. Als ie het leuk doet, dan mag dochter twee ermee aan de slag. En de lokmachine moet nog door de Patriarch nagekeken worden. Maar of het een goed idee is om die nu in de schuur te zetten....?
 |
| dit ziet er hoe dan ook niet uit. |
 |
| ...dit is in ieder geval al veel minder erg... |
