Nu het besluit genomen was.... was het eigenlijk ook zo gebeurd: ik had alles in een mum van tijd naar boven gebracht. En nu dat de dozen - waar toch altijd een waas van stil verwijt omheen hangt - uit het zicht zijn, hebben we weer ruimte, en kunnen we in de woonkamer weer ontspannen.
En heb ik ook niet meer steeds het gevoel dat ik iets moet uitleggen als iemand binnenkomt (ja, het is zo, we hebben recentelijk het huis van mijn moeder leeg moeten halen...).
Nu staat het boven wel weer proppie vol. Maar ja, we leven voornamelijk beneden.
En de attente lezer weet van mijn vorige blogs, dat ik de overloop al meerdere keren leeg heb geruimd. Zelf moet ik ook onthouden dat dit allemaal nieuwe dozen zijn, die nog uitgezocht, weggegeven en op Marktplaats gezet moeten worden. Het lijkt een beetje dweilen met de kraan open. Maar dat is het niet. Het einde komt echtwel in zicht.
 |
| dit was al te verbeterde versie (zie blog van een paar dagen terug) |
 |
| nu kon ik hier de weer de twee ladekasten neerzetten - die stonden "dubbel geparkeerd" voor de boekenkast. |
 |
| Lok- en naaimachine en het koffertje zijn nu ook boven. In het klapkrat zit "te sorteren papier" Links zie je nog net een van de ladekasten van de foto's boven |
 |
| Ziezo. Alleen het krat met "achterstallig papier" staat er nog. |
Wat zou het heerlijk zijn om twee extra kamers te hebben: een kantoortje en een naaikamer. Deur dichttrekken. Klaar.
