Maar zelfs dat haalde niets uit. Nu zitten wij min of meer in een kooi, en de katten? Die lachen zich kapot. En ze blijven onze tuin als kattentoilet gebruiken. Schrikdraad vinden wij nog steeds te ver gaan in ieder geval als er kinderen in de tuin spelen. En om dezelfde reden willen wij ook geen hoge pieptoon gebruiken. Kinderen kunnen veel hogere tonen horen dan mensen... Een eigen kat nemen schijnt perfect te helpen, - maar helaas zijn wij niet van plan om een kat te nemen...
Nu was er nog wel éééén laatste tip die wij tot nu toe nog niet in praktijk hebben gebracht. Iets dat ik ooit ergens heb gehoord of gelezen: het schijnt dat je leeuwenpoep in je tuin moet verdelen. Er wordt gezegd dat katten er zoveel respect voor hebben, dat ze nooit, maar dan ook nooit meer een poot in je tuin durven te zetten. Nu is leeuwenpoep niet bepaald een product waar makkelijk aan te komen is... Dus toen ik laatst met de kinderen in de dierentuin was zag ik mijn kans schoon, en heb ik een verzorger aangeklampt en hem het probleem voorgelegd.
"Jazeker", zei de beste man. "Leeuwenpoep is hier uitstékend voor geschikt, mevrouw. Maar weet u wat nog veel beter werkt? Slangen!" Had ik dat goed gehoord? "Slangen????" vroeg ik, compleet uit het veld geslagen. "Ja, van die rubberen nepslangen. Die hebben ze bij de Action weleens voor een paar cent. Die legt u her en der in de tuin, en geen kat die het nog waagt in uw tuin te komen".
Zou het kunnen dat het instinct daadwerkelijk nog aanwezig is in onze verwende huiskatten, die al generaties lang geen slang zijn tegengekomen? En trappen katten erin als er dag in dag uit dezelfde slangen liggen, die nooit ook maar een centimeter van hun plek komen? Maakt niet uit, ik vindt dit toch zo'n grappig - en vooral geurloos - advies, dat ik meteen besluit om het uit te proberen. (Die leeuwenpoep kunnen wij altijd nog een keer testen, als dit niet werkt...).
Toevallig hadden zij in de dierentuinsouvenir-shop rubberen nepslangen te koop. Niet voor een action-prijs, helaas maar ik heb er toch alvast eentje meegenomen. Een man die ook met zijn kinderen in de shop was ving op wat mijn bedoeling was. Hij vertelde dat zij zelf een kat hebben, die maar niet wil leren dat zij niet op de sofa mag. Hij kocht er ook een. ☺
Omdat onze tuin best lang is ga ik er in ieder geval nog een paar kopen. Maar de eerste slang is inmiddels al door de kinderen op een centrale plek geplaatst.
... en ik heb sindsdien nog geen kat in de tuin gezien! Nou, we zijn benieuwd.
 |
| ... ik heb toch maar geen groene genomen... Hij moet namelijk wel een beetje opvallen in het gras. Ik zit er echt niet op te wachten een slang uit de grasmaaier te moeten peuteren... ☺ |
Wel heb ik het idee dat ik gauw eens bij een van onze buren een kopje suiker moet gaan lenen, om dan en passant te laten vallen dat er a) niemand gaat verhuizen (we doen het voorlopig nog steeds zonder gordijn, en ik zie ze door het raam turen naar de enorme stapel verhuisdozen in onze woonkamer...) en b) gelijk uit kan leggen wat de bedoeling is met de niet kruipende kruipdieren in onze tuin ☺ ☺ ☺
P.S.: Vandaag weer meters gemaakt met het papier. De stapels slinken dan weliswaar
